Po trzyletnim remoncie i modernizacji Sukiennice ponownie zostaną otwarte dla zwiedzających. Od 3 września publiczność będzie mogła oglądać dzieła zgromadzone w Galerii Sztuki Polskiej XIX w. Nowe Sukiennice będą świętować otwarcie do 5 września.

Fot. Sala Michałowskiego:Romantyzm. W stronę sztuki narodowej / muzeum.krakow.pl

Galeria Sztuki Polskiej XIX wieku nawiązuje do jej pierwotnego - XIX-wiecznego charakteru. Składa się, tak jak przednio, z czterech sal, ale ze zmienionymi aranżacjami i nazwami. Teraz są to: Sala Bacciarellego: Oświecenie; Sala Michałowskiego: Romantyzm. W stronę sztuki narodowej; Sala Siemiradzkiego: Wokół akademii oraz Sala Chełmońskiego: Realizm, polski impresjonizm, początki symbolizmu.

W tych przestrzeniach akcent został położony na gatunki i tematy charakterystyczne dla poszczególnych okresów (np. malarstwo historyczne, religijne, orientalne, portret, pejzaż) jak również na wybrane zjawiska artystyczne oraz polityczno-społeczne, które znalazły swoje odzwierciedlenie w sztuce (np. kształtowanie się idei patriotyzmu i narodu, lud i ludowość, zmiany programów dydaktycznych w szkołach artystycznych). 

Na uroczystą inaugurację zaprasza Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego Bogdan Zdrojewski oraz Dyrektor Muzeum Narodowego w Krakowie Zofia Gołubiew. Podczas trzydniowej imprezy goście będą mogli m.in. uczestniczyć w koncertach, bezpłatnym zwiedzaniu Galerii, happeningach, kiermaszu wydawnictw muzealnych, warsztatach, zrobić sobie pamiątkowe fotografie przed Sukiennicami, pożegnać „Muzealnego kapcia”, a nawet…zatańczyć na płycie Rynku Głównego w Krakowie.

Program:

3-5 września wstęp i oprowadzanie przez przewodników po Galerii Sztuki XIX wieku oraz warsztaty są bezpłatne!

3 września (piątek):

Galeria czynna dla zwiedzających od godz. 18.00 do godz. 2.00 w nocy

godz. 18.00
Fanfary z tarasu Sukiennic i ogłoszenie „Miastu i Światu” uroczystego otwarcia Galerii przez herolda
godz. 18.00–02.00
Zwiedzanie indywidualne lub z przewodnikiem

4 września (sobota):

galeria czynna od godz. 10.00 do godz. 2.00 w nocy

godz.10.00–18.00
Zwiedzanie indywidualne lub z przewodnikiem
godz.18.00–22.00
„Salon artystyczny - Europa Chopina”. Wydarzenie muzyczne w Galerii. Projekt zrealizowany przez Centrum Projektów Artystycznych
godz. 22.00–2.00
Zwiedzanie indywidualne lub z przewodnikiem
godz. 21.00–22.00
Koncert wieczorny Capelli Cracoviensis pod dyrekcją Jana Tomasza Adamusa, estrada przed Sukiennicami

5 września (niedziela):

Galeria czynna od godz. 10.00 do godz.18.00

godz.10.00–12.00
Zwiedzanie indywidualne lub z przewodnikiem
godz. 11.00 – 14.00
„Konik Muzealny” – interaktywne warsztaty edukacyjne dla rodzin w Galerii
godz. 12.00 „Jamniku, nie zadzieraj nosa”. Przystanek-wystawa w Marszu Jamników
godz. 12.00 – 13.00
Czytanie dawnych bajek w Galerii - czyta Michał Rusinek
godz. 14.00 – 14.30
Koncert „Leć Pieśni” Męskiego Oktetu Wokalnego pod dyrekcją Stanisława Gałońskiego, Galeria Sztuki Polskiej XIX wieku w Sukiennicach
godz. 14.30 – 18.00
Zwiedzanie indywidualne lub z przewodnikiem
godz. 15.00 Z Wieży Mariackiej. Wspólne zdjęcie krakowian i gości na Rynku przed Sukiennicami. Akcja „Gazety Wyborczej” i Muzeum Narodowego w Krakowie
godz. 16.15 – 17.15
Koncert Capelli Cracoviensis pod dyrekcją Jana Tomasza Adamusa, estrada przed Sukiennicami

Źródło: muzeum.krakow.pl

Studio Architektoniczne "Kwadrat" z Gdyni zostało zwycięzcą konkursu architektonicznego na budynek Muzeum II Wojny Światowej. Większa część Muzeum będzie znajdowała się pod ziemią, u góry natomiast stać będzie pokrzywiona wieża.

Fot. muzeum1939.pl

Jak powiedział Jacek Droszcz szef Studia Kwadrat początek zwiedzania będzie się rozpoczynał od podziemi, które mają symbolizować piekło wojny, by na końcu zwiedzania trafić na szczyt wierzy, z której rozpościerać się będzie widok na Gdańsk.

Muzeum powstanie przy ul. Wałowej w Gdański nieopodal Centrum Solidarności. Jego budowa ma się rozpocząć w 2012 r. i trwać dwa lata.

Zwycięzcy oprócz satysfakcji z wygranej i możliwości realizacji swojego projektu dostali 80 tys,. euro.

Uzasadnienia Sądu konkursowego oraz opinie o pracach nagrodzonych:

I nagroda: OPINIA SĄDU KONKURSOWEGO O PRACY NR 117, numer indentyfikacyjny 84171358.

Projekt wybrany w konkursie architektonicznym według członków Sądu Konkursowego dostaje już na wstępie szansę stania się jednym z elementów Śródmieścia Gdańska. W naszym mniemaniu spełnia wszelkie warunki, by w przyszłości stać się wyszukanym symbolem na miarę Zbrojowni, Kościoła Mariackiego, czy Żurawia.

Ogromny budynek taktownie wpisuje się w otoczenie dając szansę na zostanie ikoną otoczoną ważnymi dla Gdańska elementami historycznymi. Zaproponowane przez autorów minimalne środki architektoniczne z wielką gracją łączą historyczny teren z nowoczesną ideą budynku. Nowatorski, wielki projekt wykorzystuje niepowtarzalną atmosferę miasta i przekształca ją w nowoczesny sposób. Kolor i faktura zaproponowane w projekcie wpisują się z wielką łatwością w koloryt Gdańska tworząc muzeum na miarę 21 wieku.

Projekt przedstawia olbrzymi budynek, który łączy w sobie różnorodne cele. Dynamiczny, o wielkiej skali, posiada charakter rzeźby kreowanej przez odwiedzających. Wyrasta symbolicznie z ziemi, prowadzony poprzez światło, odważny, prosty i nagi, symbolicznie umieszczony w geometrii stoczni, łączy ziemie – jej mrok, chłód, odcisk Przeszłości, z niebem – nadzieją, świeżością i Przyszłością. Genialny projekt łączy racjonalną wizję budynku użytkowego z bogactwem historii. Wybrzmiewa w pełni, opowiadając trudną dla wielu pokoleń historię, o której nie wolno zapomnieć. Atrakcyjny budynek kumuluje w sobie emocje, pokazuje grozę wojny nie odbierając nam nadziei. Nie zamyka interpretatorów w mrokach trudnego tematu.

Elegancki pawilon, razem z obeliskiem, wciska się w ziemię, uderza światłem tworząc symbol katastrofy i pozostałej po niej nadziei. Budynek, niczym Feniks, wznosi się z ziemi, jej prochów, ku niebu. Budynek z łatwością zapisze się w pamięci odwiedzających, stanie się przeżyciem, nie tylko przez swoje wnętrze, ale i wpłynie również przez swój wygląd. Stanie się ważnym, miejscem na mapie Gdańska, genialnie skomponowanym w przestrzeni.

Dobrze zorganizowany, nowoczesny budynek łączy w sobie ogrom funkcji, jest ogromną przestrzenią dla stałych wystaw, jednocześnie otwierając się na nowe, przyszłe wystawy. Staje się atrakcją dla turystów oraz mieszkańców Trójmiasta. Zaprojektowana wieża spełnia olbrzymią rolę w patrzeniu na Gdańsk, jako całość, daje widzom świeże spojrzenie, które podkreśli walory Muzeum, jako punktu widokowego.

Muzeum, jako przestrzeń publiczna, posiada możliwość stania się miejscem spotkań dla rodzin, turystów i znajomych, gotowy przyjąć dziesiątki samochodów, łączy w sobie genialny koncept z funkcjonalnością.

Ten wyjątkowy projekt Muzeum II Wojny Światowej, stanie się wielką atrakcją, która zawierać będzie ważną dla ludzkości historię i stanie się ponadczasowym symbolem wpisanym w serca Gdańszczan, Polaków i Europejczyków.

Warszawa wzbogaciła się o kolejne murale prezentujące wybitne postaci kultury XX w. W galerii, stworzonej przez projektantów Trasy Łazienkowskiej pod al. Niepodległości (w pobliżu GUS), na ścianach w pobliżu tunelu można oglądać portrety Ordonówny, Tyrmanda, Przybory, Niemena i wielu innych.

Projekt „Galerii osobowości kultury Warszawy XX w.”, to pomysł Piotra Janowczyka oraz Grupy Citydoping. Zakładał on stworzenie galerii poprzez rewitalizację danego obszaru oraz ekspozycję serii współczesnych portretów przedstawiających wyjątkowych mieszkańców stolicy.

Wskazanie kilkudziesięciu ważnych dla kultury stolicy postaci i umieszczenie ich wizerunków w jednym miejscu można traktować w kategoriach symbolicznych. Stolica zyskała dzięki temu rodzaj galerii postaci wyjątkowych. Takie działanie ma podwójny sens. Nie tylko dekoracyjno-plastyczny, ale też uniwersalny. Jednoznaczne wskazanie grupy osób ważnych dla intelektualnej tkanki miasta: pisarzy, poetów, muzyków, artystów teatru i kina, ma szanse stać się dodatkowym głosem w debacie dotyczącej kulturalnego charakteru stolicy.

Wyłoniono listę 20 nazwisk osób reprezentujących różne dziedziny sztuki, których intelektualny i artystyczny wkład wydaje się oczywisty. Przy wyborze kierowano się kilkoma kryteriami. Brano pod uwagę artystów, których twórczość ewidentnie dotyczyła Warszawy jak: Baczyński, Osiecka, Niemen, Hłasko, Tyrmand. Pojawiły się też postaci-symbole Warszawy z różnych epok jak Ordonówna, Bodo czy Bareja. Są to również Ci, którzy związali się ze stolicą współtworząc warszawską kulturę lat powojennych jak Konwicki, Białoszewski, Przybora i Wasowski, Holoubek a także postaci, które wywodząc się z Warszawy przyczyniły się do wzbogacenia kulturalnego dorobku Europy jak Wajda czy Kieślowski.

Twórca galerii P.Janowczyk przygotował projekty kilkudziesięciu współczesnych portretów w formacie 1,5 x 2,2 m. Autor wywodzi się z nurtu współczesnego street-artu, operującego szablonem i techniką murala.

Projekt wspiera Miasto stołeczne Warszawa.

Źródło: um.warszawa.pl

Z okazji 30. rocznicy podpisania Porozumień Sierpniowych Archiwum Państwowe m.st. Warszawy przygotowało wirtualną ekspozycję pt. "Droga do Solidarności", która zaprasza do refleksji nad najnowszą historią Polski.

Trzydzieści lat temu, 31 sierpnia 1980 r., między władzą socjalistyczną a robotnikami strajkującymi w Stoczni Gdańskiej zostały podpisane tzw. Porozumienia Sierpniowe. Gwarantowały one m.in. utworzenie w Polsce wolnych związków zawodowych, prawo do strajku, ograniczenie cenzury i liberalizację gospodarki. Obiecane zmiany zostały gwałtowanie wstrzymane przez wprowadzenie stanu wojennego, jednak postulaty zawarte w porozumieniu przetrwały i stworzyły podstawy pod przyszłe państwo demokratyczne, które odrodziło się w 1989 r.

Wystawa jest dostępna na stronie: http://warszawa.ap.gov.pl/droga_do_solidarnosci/solidarnosc.html

Na przykładzie ponad 220 fotografii, plakatów, ulotek i dokumentów z lat 1945–1989 ukazane zostały wydarzenia z powojennej historii Polski, które wpływając na zbiorową świadomość Polaków, określiły kluczowe etapy procesu zwieńczonego zwycięstwem opozycji demokratycznej w wyborach czerwcowych 1989 r.

Wydarzenia te stanowią tło dla głównego motywu ekspozycji, jakim jest stale obecna w historii Polski po 1945 r. konfrontacja dążeń opozycji z polityką socjalistycznych władz. Wystawa ukazuje więc działania aparatu władzy zmierzające do wyeliminowania opozycji politycznej, całkowitego przejęcia, a następnie utrzymania władzy w Polsce, przypomina także formy protestów społecznych i proces kształtowania się opozycji demokratycznej w latach 70. - jej dojrzewanie, tworzenie programu, reakcje na działania i propagandę reżimu, narodziny "Solidarności" w 1980 r., w końcu zwycięstwo w wyborach 1989 r.

Wystawę tworzą trzy działy. Pierwszy zatytułowany "Od czego się zaczęło?" przedstawia sytuację w Polsce od 1945 r. do wydarzeń w Ursusie w 1976 r. i narodziny opozycji demokratycznej. Przypomina on w szczególności o wyrokach śmierci wykonanych na rtm. Witoldzie Pileckim i gen. Auguście Fieldorfie, fałszywych oskarżeniach w moskiewskim procesie szesnastu przywódców podziemnego państwa polskiego, aresztowaniach uczestników wystąpień robotniczych w Poznaniu w 1956 r., śmiertelnych ofiarach wydarzeń na Wybrzeżu w 1970 r. Drugi, najobszerniejszy, pt. "Propaganda sukcesu - czas przełomu" koncentruje się na sytuacji w późnych latach 70. i pierwszej połowie lat 80., gdy Polska przeżywała kryzys gospodarczy i polityczny. Przypomina on o roku 1980 — roku strajków robotniczych i powstania "Solidarności", mówi o stanie wojennym, zabójstwach Grzegorza Przemyka i Jerzego Popiełuszki. W tym dziale uwagę zasługują m.in. do tej pory niepublikowany reportaż fotograficzny ze strajku w Stoczni Gdańskiej oraz pierwszy po internowaniu wywiad z Jackiem Kuroniem udzielonym Agence France Presse. Trzeci dział wystawy pt. „Początek końca” ukazuje wydarzenia 1989 r., gdy nastąpił ostateczny upadek systemu komunistycznego w Polsce.  

Ekspozycja została przygotowana na podstawie materiałów archiwalnych pochodzących z zasobu Archiwum Akt Nowych, Archiwum Państwowego m.st. Warszawy Oddział w Łowiczu oraz Narodowego Archiwum Cyfrowego. Cześć z nich była prezentowana na wystawie "Nie po drodze nam z przeciwnikami socjalizmu" w 2009 r. na placu Konstytucji w Warszawie. W odróżnieniu do swojej poprzedniczki niniejsza wystawa koncentruje się na wydarzeniach z 1980 r., prezentując niepublikowane wcześniej materiały dotyczące "Solidarności" pochodzące z zasobu Archiwum Państwowego m.st. Warszawy Oddział w Łowiczu oraz Archiwum Zakładowego Komisji NSZZ "Solidarność" Archiwum Państwowego m.st. Warszawy.

Warto wybrać się na Krakowskie Przedmieście przy ul. Traugutta i poświęcić chwilę na obejrzenie wystawy "Osiem wieków warszawskiej syrenki". To właśnie tam, na ponad 50 planszach można zobaczyć jak przez wieki zmieniała się warszawska syrenka. Na początku to był stwór na dwóch łapach zakończonych szponami lub płetwami. Z biegiem czasu przeistoczył się w smukłą dziewczynę z rybim ogonem zamiast nóg. Przez lata nie zmieniło się tylko jedno - syrenka zawsze trzymała w dłoniach tarczę i miecz.

Fot. um.warszawa.pl

- Mnie warszawska syrenka kojarzy się z twarzą harcerki Krystyny Krahelskiej, która zginęła w Powstaniu Warszawskim. Dlatego też my wszyscy jesteśmy dumni ze swojej syrenki i Warszawy. – powiedziała podczas otwarcia wystawy przewodnicząca Rady m. st. Warszawy Ewa Malinowska-Grupińska - Dla mnie Krystyna Janda i Hanna Gronkiewicz-Waltz to współczesne warszawskie syrenki.

- Otwarcie takiej wystawy jest dla mnie tym bardziej przyjemne, że jestem warszawiakiem. Przy takich okazjach odkrywam na nowo historię swojego miasta, choć wydawało mi się, że ją znam. – podkreślił wiceprezydent Andrzej Jakubiak - Dzisiaj dowiedziałem się na przykład, że syrenka ma ośmiowiekową tradycję i towarzyszy losom naszego miasta od wieku XIV. To pokazuje jak mocno wizerunek syrenki, który zmieniał się przez wieki, jest związany z Warszawą. Spotykamy się tutaj także dlatego, że dwadzieścia lat temu, decyzją Rady Miasta, herb opracowany przed wojną stał się oficjalnym symbolem miasta.

Wystawa, która potrwa do wtorku, 7 września, przedstawia oficjalne wizerunki warszawskiej syrenki, ale także z okolicznościowych pocztówek, prasy, druków ulotnych i map pochodzące z zasobów Archiwum Państwowego m.st. Warszawy oraz Archiwum Głównego Akt Dawnych i Archiwum Państwowego w Toruniu, świadczy o stylistyce danej epoki oraz o przywiązaniu mieszkańców do symbolu miasta. Nawet wówczas, gdy przez sto lat od 1811 r. do 1915 r., syrenka nie była herbem Warszawy, patriotycznie nastawieni mieszkańcy umieszczali jej wizerunek na znakach handlowych wielu stołecznych firm, na okładkach książek, na okolicznościowych medalach, żetonach i pocztówkach.

Syrenka stała się także popularnym motywem detali architektonicznych i zdobniczych, umieszczanym na gmachach, bramach, wodotryskach, przy wejściu na miejskie targowiska oraz do hal targowych, a także na mostowych filarach. Była i jest kojarzona z Warszawą, jako jej charakterystyczny symbol. Także współcześnie, umieszczona w znaku promocyjnym miasta, zachęca wszystkich hasłem "Zakochaj się w Warszawie".

Źródło: um.warszawa.pl