400. rocznica wybuchu wojny polsko-rosyjskiej (1609-1618)

Wojna między Rzeczpospolitą  a Rosją (1609-1618) była swego rodzaju cezurą w dziejach panowania Zygmunta III Wazy i chyba Rzeczypospolitej w ogóle.

Warunki rozejmu (zawartego w Dywilnie) kończącego konflikt ustalały, że Polska zyskuje Smoleńszczyznę, Czernihowszczyznę i Siewierszczyznę, co z kolei powodowało, że Rzeczpospolita Obojga Narodów osiągnęła największy zasięg terytorialny w swojej historii. Jednocześnie, w 1618 r. osiągnięto największy rozmiar eksportu zboża na zachód, a polska armia w zasadzie nie ponosiła większych klęsk w otwartym polu

Można więc uznać tę wojnę  za pewną granicę trwania potęgi Rzeczypospolitej. Po 1618 r. dochodzi do zaostrzenia (i tak już mocno nadwątlonych) stosunków z Turcją, a w rezultacie wojny. Po jej zakończeniu król szwedzki, Gustaw Adolf kontynuuje wojnę z Polską, którą  ta druga nie kończy zbyt szczęśliwie.

Nie znaczy to, że był to definitywny koniec silnej pozycji Polski w Europie. Polska później odnosiła sukcesy, jak za panowania Władysława IV Wazy, inna sprawa, że teksty pokojów lub rozejmów dotyczyły zazwyczaj ziem, które stosunkowo niedawno utracono.

Nie zgub nas w Google Co kwartał czyta nas prawie milion osób. Dodaj historia.org.pl do preferowanych źródeł. To jedno kliknięcie, a nasze artykuły częściej pojawią się w Twoich wynikach wyszukiwania.

Ten tekst był wart kawy? Bez paywalla, bez opłat - czytasz nas za darmo. Jeśli masz ochotę nam podziękować, postaw nam kawę. Każda bardzo nas cieszy. 10 zł 15 zł 25 zł