Kaiser, Niemcy i cała reszta. Kilka słów o gwiazdach Euro 1972


Mistrzostwa Europy w 1972 r. to największy sukces piłkarskiej reprezentacji Niemiec przełomu lat 60. i 70. Co prawda dwa lata później grając u siebie zdobyli mistrzostwo świata, ale nasi zachodni sąsiedzi zdecydowanie wyżej cenią poprzedni triumf. O skali sukcesu w Belgii niech świadczy fakt, że bardzo trudno wskazać realne gwiazdy tamtego Euro poza reprezentantami RFN.

Franz Beckenbauer

o popularnym Kaiserze powiedziano i napisano już niemal wszystko. Był ostoją reprezentacji i mistrzowskiego Bayernu Monachium przez wiele lat. Uważa się go za tego zawodnika, który zmienił funkcję libero na boisku. Pierwszy poważny sprawdzian w reprezentacji musiał przejść jako 21-letni chłopak. W 1966 r. wyszedł w podstawowej jedenastce finału mistrzostw świata rozgrywanego w Anglii. Reprezentacja z nim w składzie odnosiła liczne sukcesy, wśród których koronne miejsce zajmuje mistrzostwo Europy z 1972 r. Ten triumf zapewne jest dla Niemca tym istotniejszy, że po raz pierwszy wystąpił w międzynarodowym turnieju jako kapitan drużyny narodowej. Dwa lata przed belgijskimi mistrzostwami zdobył trzecie miejsce na mundialu w Meksyku. W 1974 wygrał rozgrywane „u siebie” mistrzostwa świata, a dwa lata później srebro na mistrzostwach Europy. Po zakończeniu kariery piłkarskiej był trenerem i... kontynuował sukcesy z reprezentacją. W 1986 r. z Meksyku wrócił ze srebrem, w 1988 r. na EURO Niemcy w półfinale przegrali z późniejszym triumfatorem – Holandią. Dwa lata później zrewanżował się Argentynie za porażkę z 1986 r. i Niemcy zostali mistrzami świata.

Gerd Mueller

Dla wielu najlepszy środkowy napastnik w historii piłki nożnej. Niemiec, podobnie jak Beckenbauer, utożsamiany jest z sukcesami reprezentacji i Bayernu Monachium w początkowych latach 70-tych. Rówieśnik Beckenbauera, do reprezentacji trafił już po mundialu w Anglii, a ostatni występ w barwach narodowych zanotował w finale mundialu rozgrywanego w RFN. Z każdych imprez, na których był, przywoził medal (brąz w 1970 r., złota w 1972 i 1974). Imponujące są jego statystyki strzeleckie. W 62 meczach kadry narodowej zdobył, bagatela, 68 bramek. Na dwóch mundialach zdobył aż 14 bramek (w Meksyku był królem strzelców). W 1972 r. także z Belgii wyjechał z koroną króla strzelców (w dwóch meczach zdobył 4 bramki).

Gunther Netzer

jeden z piłkarzy rywalizującej w latach 70-tych z Bayernem Monachium Borussi Moenchengladbach. Zaledwie rok starszy od pary piłkarzy z Bayernu pomocnik wystąpił w dwóch dużych turniejach – na Euro w Belgii i mundialu w Niemczech. Z obydwu imprez wrócił ze złotem. Po 10 latach gry w Borussi przeniósł się w 1973 r. do Realu Madryt. Tam jednak nie miał tak silnej pozycji jak w rodzinnym Moenchengladbach. Był jednym z najwybitniejszych rozgrywających w historii niemieckiego futbolu. Obecnie znany jest jako komentator piłkarski.

Murtaz Churcilawa

Obrońca pochodzenia gruzińskiego, który przez 14 lat związany był z jednym klubem – Dinamem Tbillisi. W narodowych barwach Związku Radzieckiego grał od 1965 do 1973 r., zaliczając po drodze wszystkie turnieje rangi mistrzostw Europy i świata. W dwóch turniejach był bardzo bliski medalu. W 1966 r. w Anglii ZSRR przegrało w meczu o trzecie miejsce z Portugalią, podobnie skończyło także dwa lata później na Euro we Włoszech. W Meksyku rywalizację zakończyli na meczu z Urugwajem, a dopiero z Belgii przywieźli srebro. W reprezentacji rozegrał 69 spotkań, w wielu pełnił funkcję kapitana. Obecnie wymieniany jest jako jeden z najlepszych piłkarzy w historii ZSRR i Gruzji

Paul Van Himst

legenda belgijskiej piłki. Napastnik, który przez większość swojej kariery grał w barwach RSC Anderlecht. W barwach reprezentacji przez 14 lat rozegrał 80 spotkań i strzelił 30 bramek. Jest jednym z trzech zawodników, którzy strzelali bramki dla Belgii podczas mistrzostw Europy rozgrywanych w ich ojczyźnie. Strzelił na 2:0 w meczu o trzecie miejsce przeciwko Węgrom (mecz ostatecznie zakończył się wynikiem 2:1). Po zakończeniu kariery wrócił do reprezentacji Belgii jako szkoleniowiec w latach 90-tych. W 1994 r. w Stanach Zjednoczonych doprowadził drużynę do 1/8 finału.

Jeśli uważnie i do końca przeczytałeś nasz tekst, masz szansę wygrać nagrodę ufundowaną przez naszego partnera Wydawnictwo SQN. Tym razem jest to książka „Antonio Conte. Głowa, serce, nogi”. Aby mieć szansę na wygraną, weź udział w naszym konkursie i do godziny 22 (11 VI 2016) odpowiedz na pytanie:

Ile bramek w turniejach o Mistrzostwo Europy strzelił Gerd Mueller?
Odpowiedź przesyłajcie na adres konkursy@historia.org.pl Powodzenia!

Zwycięzcą konkursu jest: Joanna Morawska.
Gratulujemy!

Cykl "Tydzień z Euro" powstaje przy współpracy z Wydawnictwem Sine Qua Non

Cykl „Tydzień z Euro” powstaje przy współpracy z Wydawnictwem Sine Qua Non

 

Korekta: Malwina Lange

Te artykuły również mogą Cię zainteresować:
Znajdujące się w portalu artykuły nie zawsze prezentują opinie zgodne ze stanowiskiem całej redakcji. Zachęcamy do dyskusji nad treścią przeczytanych artykułów, by to zrobić wystarczy podać swój nick i wysłać komentarz. O naszych artykułach możesz także porozmawiać na naszym forum. Możesz także napisać własny artykuł i wysłać go na adres naszej redakcji.

Zostaw własny komentarz